قدیمها که وبلاگنویسی و وبلاگخوانی رونق داشت، یک تکنولوژی به اسم RSS بود که به خوانندهها کمک میکرد که بدون نیاز به سرزدنهای مکرر به وبلاگ، از انتشار مطلب تازه مطلع شوند و بخوانندش. همان موقع شرکت گوگل یک سرویس به اسم Google Reader داشت که با اطلاعات جیمیل واردش میشدید و بعد آدرس RSS وبلاگ (یا سایت) مورد نظرتان را آنجا وارد میکردید. اینطوری فهرستی از همۀ جاهایی که میخواستید دنبالشان کنید به صورت یکجا برایتان فراهم بود و مطالب جدید هر کدام را میدیدید. ولی چند سال بعد گوگل به این نتیجه رسید که دلش نمیخواهد این سرویس را ادامه بدهد و تعطیلش کرد. با این اتفاق استفاده از RSS هم از رونق افتاد. هر چند هنوز برنامههایی هستند که این کار را برایتان انجام میدهند. هم روی گوشی هم روی رایانه. امثال من هنوز از این تکنولوژی استفاده میکنند، ولی دیگر مثل قبل همهگیر نیست. من از برنامهای به نام NetNewsWire استفاده میکنم.
وقتی از دورۀ RSS گذشتیم، بعضی سایتها و وبلاگها که دلشان میخواست همچنان این خاصیت خبرنامهای را نگه دارند، دست به دامن یک تکنولوژی قدیمیتر شدند. ایمیل. هنوز هم مشغول استفاده از همین روش هستند. ولی دو تا مشکل وجود دارد که کار را سخت میکند. یکی اینکه بعد از تحریمهایی که شدیم، شرکتهای سرویسدهندهی این خدمات به وبلاگها، ایرانیها را تحریم کردند. بعد که راه جایگزین را پیدا کردیم، دیدیم که کاربران ایرانی، علاقهای به چک کردن و استفادهی مرتب از ایمیل ندارند. در نتیجه خبرنامهها شروع کردند به انبار شدن در ایمیلباکس، بدون اینکه باز و خوانده شوند.
بعد از مدتی به خاطر همهگیر شدن شبکههای اجتماعی، وبلاگنویسهای جانسخت دست به دامن اینستاگرام و … شدند. ولی این راه هم جواب نمیدهد. چون راستش این است که شبکههای اجتماعی محتوای ویژۀ خودشان را میطلبند. استفاده از آنها برای چنین منظوری مطلوب مخاطبان نیست. به خصوص اینکه شبکههای اجتماعی با الگوریتم خودشان تصمیم میگیرند که کدام محتوا را نشان بدهند و کدام را پنهان کنند. در نتیجه این روش هم هنوز به اندازهی RSS جواب نمیدهد، گاهی آزاردهنده هم میشود.
دست آخر فکر کردم اگر قرار باشد که خبرنامهای برای اینجا یا وبسایت رسمی داشته باشیم، شاید بهتر است از تلگرام استفاده کنیم. چون اول اینکه مثل اینستاگرام و امثالش نیست که هر طور خواست محتوا را به شما نمایش بدهد. شما هر وقت دلتان بخواهد میروید و میبینید. دوم اینکه مخاطبان تلگرام عادت به مطالعۀ متن در آن دارند و دیدن خبر انتشار یک یادداشت در وبلاگ، کار پرتی نیست.
اینطور شد که در کنار خبرنامۀ وبسایت رسمی، خبرنامۀ تلگرامی وبلاگ را هم راه انداختم. باشد که شما چهار نفری که اینجا را میخوانید، بتوانید از انتشار یادداشتهای جدید باخبر شوید. جز اینجا، لینک کانال را یک جایی توی پاورقی هم میگذارم که هر وقت خواستید، دسترسی داشته باشید.
توضیح اینکه الان که این یادداشت را مینویسم، به اینترنت دسترسی ندارم. اینجا هم به این خاطر میتوانم بنویسم که سرور behtosh.com در ایران است و در شبکۀ ملی اطلاعات قابل دسترسی است. در نتیجه خبر این یادداشت وقتی شرایط عادی شد در خبرنامه گذاشته میشود.
دیدگاهتان را بنویسید