behtosh.com

وبلاگ شخصی (غیر کاری) بهتاش داورپناه

تصویری از نمای ساختمان آموزشگاه موسیقی گوش از مرداد ۱۴۰۱ تا مهر ۱۴۰۵

پروژه‌ای برای جابجایی گوش

یک کد برای پروژه مشخص کردم. برای اینکه در اسم همۀ فایل‌هایی که مربوط به جابجایی امسال گوش هستند این کد را بگذارم که وقتی جستجو می‌کنم راحت پیدایشان کنم. معمولاً این کار را برای پروژه‌های مختلف انجام می‌دهم و این‌بار این کد «5GM» است. پنجش یعنی سال ۱۴۰۵، جی برای گوش و ام برای «Move».

ماجرا به شکل رسمی از ساعت ۶ عصر پنج‌شنبه سوم مهر ۱۴۰۵ شروع شد. از سه یا چهار ماه پیش زمزمه‌هایش بود و حتی باعث شده بود که قرارداد اجاره را که باید ۲۰ مرداد تمدید می‌شد، تمدید نکنیم. ولی در این ساعت ۶ کذایی بود که بالاخره به صورت قطعی گفتند که باید از اینجا برویم. بعد از چهار سال و چند ماه. بار اول ۲۰ مرداد ۱۴۰۱ بود که اینجا آمدم. راستش این است که بهتاشی که تابستان ۱۴۰۱ به این ملک اسباب‌کشی کرد، با بهتاشی که امروز قرار است از اینجا برود خیلی فرق دارد. این چهاردیواری پر است از قصه‌های شاد و غمگین و از همه مهمتر شاهد تغییرات بزرگی در من است. تغییراتی که الزاماً همیشه مثبت و مطلوب نبوده‌اند. ولی الان ترجیح می‌دهم به چیزهای خوب فکر کنم.

لم داده بودم یک گوشه و داشتم خستگی در می‌کردم. دوستی که حالا دیگر نیست هم آن روز بود. زمان زیادی از رفتن کامیون اسباب‌کشی و کارگرها نگذشته بود. همۀ فضا پر بود از کارتن و وسایلی که با نایلون‌های حباب‌دار و نایلون‌های بزرگ دیگر پوشیده شده بودند. گاز را وصل کرده بودم و یک قابلمه پیدا کرده بودم و یک کنسرو لوبیا و یک کنسرو ماهی گذاشته بودم که بجوشد. یادم نیست از کجا نان خریده بودم. تایمر گوشی صدا داد و از جایم بلند شدم و رفتم سراغ کنسروها. شوق و ذوق این را داشتم که این ملک جدید حیاط دارد. میز تاشو را بردم و توی حیاط گذاشتم. وقتی شروع کردم به خوردن اولین شام در جای جدید، حس کردم چیز نرمی به پایم کشیده می‌شود. پایین را نگاه کردم. غفور بود. که البته اسمش آن موقع غفور نبود. یعنی اسم نداشت. یا شاید هم داشت و بقیه همسایه‌ها چیز دیگری صدایش می‌کردند، ولی از نظر من اسم نداشت. اسمش را گذاشتیم غفور؛ یادم نیست چرا. تا یادم نرفته بگویم که بعد متوجه شدیم غفور خانم است؛ ولی دیگر به اسمش دست نزدیم. اینطور بود که پای غفور به زندگی من باز شد. الان قصد ندارم بگویم طی این سالها با غفور چه اتفاقاتی افتاد. فقط بگویم که الان که دارم این کلمات را می‌نویسم، پسر غفور (برزو) پشت سرم روی کتابخانه خواب است. دخترش (حنا) یه جای گوشۀ همین اتاق است. آن یکی پسرش (نارنجی) دارد توی حیاط آفتاب می‌گیرد. پرویز هم که وسط اتاق روی کاور ساز خوابیده‌است، راهش به زندگی من به واسطۀ حضور بچه‌های غفور باز شد.

پانویس: الان چرخیدم و دیدم حنا (دختر غفور) پشت سر من روی مبل دراز کشیده و من را زیر نظر گرفته است.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *